زندگی در خوابگاه و تغییر شیوه های زیستی و نگرشی

        
برچسب ها:

زندگی در خوابگاه و تغییر شیوه های زیستی و نگرشی

  خیلی ها معتقدند، بعد از دوران دبستان، دوران دانشجویی بویژه در مقطع کارشناسی، بهترین دوران زندگی آنها بوده است؛ دورانی که بیشتر افراد درست بلافاصله یا به فاصله کمی از دوران مدرسه به آن وارد می شوند، اما تفاوت های آن با دوران مدرسه خیلی زیاد است.

حس بزرگ شدن، استقلال و شور جوانی در این دوره ظهور و بروز پیدا می کند و آن را برای خیلی ها به شیرین ترین دوران زندگی تبدیل می کند، بویژه برای کسانی که در رشته و دانشگاه مورد علاقه خود پذیرفته شده اند، آنها علاوه بر درک خوشی ها و تجربه های جدید دوران دانشجویی، آن دوره را سکوی پرتابی برای آینده خود می بینند.

اما در این میان بعضی ها هم با دور شدن از خانواده و زندگی در خانه ها و خوابگاه های دانشجویی، دچار مشکلاتی می شوند که با وجود این که برایشان تجربه های جدیدی را به همراه می آورد، سختی هایی را هم به آنها تحمیل می کند.

متاسفانه علاوه بر مشکلات روحی ناشی از تنهایی و دور شدن از خانواده، ممکن است در بعضی موارد حتی دانشجو به بیراهه کشیده شده و در کل، هدف از مهاجرت موقت او و تحصیل در شهر دیگر در این میان گم شود.

همه آنهایی که زندگی خوابگاهی را تجربه کرده اند، می دانند که از نکات مثبت آن هم نمی توان گذشت؛ بچه های خوابگاهی ضمن این که مهارت های اجتماعی مختلفی در رفتار با دیگران یاد می گیرند و صبر و حوصله و انصافشان بیشتر می شود، می توانند به هم کمک کنند.

در خوابگاه جزوه های درسی همیشه در دسترس است و دانشجوهایی وجود دارند که حاضرند وقتشان را به رفع اشکال بقیه اختصاص بدهند.

زندگی در خوابگاه راه و رسم همکاری، گذشت و فداکاری را به دانشجوها یاد می دهد که دستاورد کمی هم نیست بیشتر خوابگاه ها از نظر امکانات بسیار سطح پایینی دارند؛ در حالی که توقع می رود در یک خوابگاه استاندارد رایانه و امکان استفاده از اینترنت وجود داشته باشد؛ بسیاری از آنها حتی یک کتابخانه کوچک یا اتاق مطالعه هم ندارند و از دانشجوها انتظار می رود به امکانات موجود در دانشگاه خود اکتفا کنند.

به نظر می رسد همراه با توسعه هر روزه ظرفیت دانشگاه ها و اضافه شدن تعداد زیادی دانشجو آن هم به طور سالانه، باید هم برای بالا بردن امکانات زندگی در خوابگاه های دانشجویی تلاش کرد و هم با فراهم کردن حمایت های مشاوره ای و فرهنگی، کیفیت زندگی دانشجوها را در پربارترین دوران زندگی شان بالاتر برد.

دانشجو، وقتی فرد در محیط خانواده قرار دارد، چون اعضای خانواده از او شناخت دارند و او را درک می کنند، از بعد روانی، به طور معمول از امنیت بالایی برخوردار است، زیرا ترس از سوء برداشت از حرکت و رفتارش ندارد، از نظر عاطفی تامین می شود و به طور کامل مورد پذیرش است، اما اگر این فرد بدون این که مهارت های لازم را از سوی خانواده یاد بگیرد، به ناگاه وارد محیطی شود که علاوه بر مشکلات عاطفی و دلتنگی های ناشی از دوری از خانواده، مشکلات برقراری ارتباط با محیط جدید را هم داشته باشد، امنیت روانی اش در خطر می افتد.

این دانشجوها حساس تر می شوند، بیشتر در خودشان فرو می روند و ممکن است نتوانند از عهده کارها و مسئولیت هایی که بدون یادگیری روی دوش آنها گذاشته شده، برآیند.

روانشناسان به خانواده ها توصیه می کند، فرزندان خود را تا آنجا که می توانید با مهارت های ارتباطی و اجتماعی آشنا کنید تا در هر محیطی که قرار می گیرند، بتوانند با توجه به آن مهارت ها، با محیط و اطرافیان ارتباط برقرار کنند.

دوری از خانواده و نبود حمایت کامل عاطفی و روانی آنها می تواند سلامت روان دانشجو را به خطر بیندازد و همین مساله تاثیر مستقیمی در یادگیری و پیشرفت تحصیلی او داشته باشد، افت نمرات در ترم های اول، احساس ضعف و بیماری های عصبی در این دسته از دانشجوها دیده می شود که برای رفع آن باید از خود خانواده ها هم کمک گرفت و به نظر می رسد گسترش مراکز مشاوره در خوابگاه ها و در داخل دانشگاه ها برای کم کردن این عوارض ضروری است.

خیلی از دانشجوهایی که از شهر خودشان برای تحصیل به شهر دیگری می روند یا خیلی زود به دلایل مختلف، عطای خوابگاه را به لقایش می بخشند یا از همان اول تصمیم می گیرند خانه ای را اجاره کنند یا به تنهایی یا با همخانه ای زندگی کنند، که البته این مساله هم معضلات و مشکلاتی را ایجاد کرده است.

مساله ای که لازم است دانشگاه ها مورد توجه قرار دهند، علاوه بر بالا بردن امکانات خوابگاه ها، بهبود شرایط حضور والدین در این مکان یا شهر محل اقامت فرزندانشان است؛ اگر دانشگاه ها مکان هایی را تهیه کنند که خانواده های دانشجویان در زمان هایی برای بازدید یا نظارت بر اوضاع فرزندانشان حضور یابند، دیگر خانه های مستقل دانشجویی بندرت شکل خواهد گرفت.

در این که این خانه های مجردی آسیب هایی را می تواند به وجود آورد، شکی نیست؛ البته دانشجویانی که به تنهایی در خانه های مجردی زندگی می کنند، با آسیب هایی کمتری مواجه هستند تا دانشجویانی که در این خانه ها به صورت دسته جمعی زندگی می کنند.

شاید مهم ترین آسیب این گونه زندگی های مجردی این است که به دلیل داشتن استقلال بیش از حد، در خیلی از موارد بعد از اتمام تحصیلات، دانشجو حاضر نیست کنار خانواده برگردد و او که طعم این زندگی مستقل را چشیده است، نمی تواند از پدر و مادر در همه موارد تبعیت کند و از آنها حرف شنوی داشته باشد، پس تمام سعی خود را می کند تا بعد از این دوران نیز به هر ترتیبی شده، به همان سبک زندگی ادامه دهد که گاهی باعث دیر شدن ازدواج و حتی در مواردی ترجیح دادن تجرد قطعی می شود.

یکی از همه گیرترین مسائل مربوط به دانشجویان این است که از شهرهای خیلی کوچک یا روستاها برای ادامه تحصیل به شهرهای بزرگ تر مهاجرت می کنند؛ البته این مساله در مورد همه دانشجویان هم صدق نمی کند و بعضی از آنها هم خود را متعهد می دانند بعد از اتمام تحصیلاتشان برای خدمت به شهر خودشان برگردند.

زمانی که افراد در شهرهای خودشان مشغول به تحصیل می شوند، ارتباط و همبستگی آنها با خانواده، همواره برقرار است و همین مساله باعث می شود دانشجو از بهداشت روانی بیشتری برخوردار شود و مسائل و مشکلاتش، خیلی سریع از طریق خانواده تشخیص داده شده و حل شود، اما از طرفی دیگر، ممکن است تحت این شرایط، خلاقیت و قدرت های فردی دانشجو ظهور و بروز پیدا نکند.

از دیگر مزایای مهاجرت افراد به شهرهای دیگر برای تحصیل این است که به آنها این امکان را می دهد که با خرده فرهنگ های بیشتری آشنا شوند و دانش اجتماعی شان را افزایش دهند و قدرت فصل مسائل خودشان و همین طور اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنند.

این مساله معایبی هم دارد و آن این است که دوری از خانواده می تواند فرد را به نوعی با فرهنگ جدیدی آشنا کند و اثراتی روی رفتار، نگرش و بینش او بگذارد که باعث نوعی تعارض با فرهنگ زادگاهش شود و به دنبال آن نیازها و خواسته های جدیدی را در او ایجاد کند که با امکانات و شرایط خانواده اش انطباق نداشته باشد و منجر به اختلاف بین دانشجو و خانواده اش در آینده شود.

در مواردی می بینیم که دانشجویی که در شهر بزرگ تحصیل کرده، حاضر نیست پدرش را که ممکن است یک فرد روستایی با چهره ای آفتاب سوخته و دست های پینه بسته باشد، در جمع دوستان به عنوان پدرش معرفی کند و به جای این که به او افتخار کند، دیگر از داشتن آن خانواده خجالت می کشد.

 در کل در بیشتر اوقات آن اهدافی که از تحصیل این دانشجو ها به منظور تربیت نیروهای کارشناس و متخصص مورد نظر بوده، تحقق نمی یابد و آنها حاضر به برگشت و خدمت در زادبوم خود نیستند و این مساله باعث می شود در جایی با کمبود نیرو های متخصص و در جای دیگر با تراکم این نیروها مواجه باشیم و به دلیل این تراکم، بعضی افراد با تحصیلات بالا باید به کارهایی بپردازند که نیازی به تحصیلات زیادی نداشته، مثل زمانی که فردی با مدرک کارشناسی به کارهایی همچون سرایداری، پارکبانی و… گمارده می شود، در حالی که می تواند در زادبوم خود بسیار مفید واقع شود.

اما این واقعیت که علاوه بر کم بودن تعداد خوابگاه های متاهلی، اصلا شرایط این خوابگاه ها هم مساعد درس خواندن و حتی زندگی کردن دانشجویان متاهل نیست، وجود دارد و همین طور دور بودن بیشتر این خوابگاه ها از محل تحصیل دانشجویان، باعث می شود تا فردی، کاملا نیاز به زندگی در این مکان را احساس نکند، جرات نداشته باشد برای آن تقاضا بدهد، البته این امر در مورد تمام خوابگاه های متاهلی کل کشور، صدق نمی کند، بلکه تعداد محدودی هم هستند که شرایط مطلوبی دارند.

کمبود امکانات خوابگاهی برای دانشجویان معضلی قدیمی است و برای دانشجویان متاهل مشکلات بیشتری را به دنبال دارد؛ دانشجویانی که فضای زندگی شان خانوادگی است و به امکانات بیشتری برای یک زندگی مشترک نیاز دارند، با امکاناتی مانند زندگی مجردی دانشجویان در خوابگاه ها کنار می آیند.

این دانشجویان که اغلب در دوره های تحصیلات تکمیلی ارشد و دکتری درس می خوانند باید مدت زمان بیشتری را برای درس خواندن و تحقیق صرف کنند، اما گاهی مشکلات محل زندگی شان وقت و انرژی را برای درس خواندن از آنها می گیرد.شاید خیلی به این نکته توجه نشود که به همان میزان که مهاجرت افراد به شهرهای بزرگ تر از شهر محل سکونتشان مشکلاتی ایجاد می کند، ورود دانشجوهایی از شهرهای بزرگ، به شهرهای خیلی کوچک نیز می تواند آسیب زا باشد؛ به دنبال ایجاد دانشگاه، کسانی که از شهرهای بزرگ برای تحصیل به این مناطق مهاجرت می کنند، با خود تمام ارزش ها و معیارهای رفتاری شان را به آن جامعه کوچک وارد می کنند.

این دانشجویان به طور معمول روی پوشش افراد آن منطقه، شیوه های گذران اوقات فراغت، حتی شیوه های تغذیه و ارتباط هایشان تاثیر می گذارند؛ همچنین از آنجایی که معمولا این دانشجوها از طبقات متوسط به بالا هستند، با امکاناتی که دارند، نوعی تورم و فشار اقتصادی را به جامعه بومی وارد می کنند که یک نمونه آن بالا رفتن اجاره خانه های منطقه به دلیل حضور این دانشجویان در آن است.بیشترین مساله ای که در مورد مهاجرت دانشجویان از شهرهای بزرگ به شهرهای کوچک تر به وجود می آید، همان تغییر شیوه های زیستی و معیشتی و نگرشی جوانان منطقه است، که این نوع تغییرات به طور معمول فشار زیادی را بر خانواده های بومی تحمیل می کند.

در بیشتر موارد نوع پوشش دانشجوها با افراد منطقه هماهنگ نیست و ممکن است همین مساله نیاز به آن نوع از پوشش را برای جوانان منطقه ایجاد کند و علاوه بر ایجاد مشکلات فرهنگی، ممکن است این نیاز با بودجه خانواده هماهنگی نداشته باشد و فشار زیادی را به آنها وارد کند و به دنبال آن بین اعضای خانواده، نوعی درگیری و دلخوری بر سر این مسائل به وجود آورد و انسجام بین اعضای خانواده را از بین ببرد.

، بویژه برای کسانی که در رشته و دانشگاه مورد علاقه خود پذیرفته شده اند، آنها علاوه بر درک خوشی ها و تجربه های جدید دوران دانشجویی، آن دوره را سکوی پرتابی برای آینده خود می بینند.

اما در این میان بعضی ها هم با دور شدن از خانواده و زندگی در خانه ها و خوابگاه های دانشجویی، دچار مشکلاتی می شوند که با وجود این که برایشان تجربه های جدیدی را به همراه می آورد، سختی هایی را هم به آنها تحمیل می کند.

متاسفانه علاوه بر مشکلات روحی ناشی از تنهایی و دور شدن از خانواده، ممکن است در بعضی موارد حتی دانشجو به بیراهه کشیده شده و در کل، هدف از مهاجرت موقت او و تحصیل در شهر دیگر در این میان گم شود.

همه آنهایی که زندگی خوابگاهی را تجربه کرده اند، می دانند که از نکات مثبت آن هم نمی توان گذشت؛ بچه های خوابگاهی ضمن این که مهارت های اجتماعی مختلفی در رفتار با دیگران یاد می گیرند و صبر و حوصله و انصافشان بیشتر می شود، می توانند به هم کمک کنند.

در خوابگاه جزوه های درسی همیشه در دسترس است و دانشجوهایی وجود دارند که حاضرند وقتشان را به رفع اشکال بقیه اختصاص بدهند.

زندگی در خوابگاه راه و رسم همکاری، گذشت و فداکاری را به دانشجوها یاد می دهد که دستاورد کمی هم نیست بیشتر خوابگاه ها از نظر امکانات بسیار سطح پایینی دارند؛ در حالی که توقع می رود در یک خوابگاه استاندارد رایانه و امکان استفاده از اینترنت وجود داشته باشد؛ بسیاری از آنها حتی یک کتابخانه کوچک یا اتاق مطالعه هم ندارند و از دانشجوها انتظار می رود به امکانات موجود در دانشگاه خود اکتفا کنند.

به نظر می رسد همراه با توسعه هر روزه ظرفیت دانشگاه ها و اضافه شدن تعداد زیادی دانشجو آن هم به طور سالانه، باید هم برای بالا بردن امکانات زندگی در خوابگاه های دانشجویی تلاش کرد و هم با فراهم کردن حمایت های مشاوره ای و فرهنگی، کیفیت زندگی دانشجوها را در پربارترین دوران زندگی شان بالاتر برد.

دانشجو، وقتی فرد در محیط خانواده قرار دارد، چون اعضای خانواده از او شناخت دارند و او را درک می کنند، از بعد روانی، به طور معمول از امنیت بالایی برخوردار است، زیرا ترس از سوء برداشت از حرکت و رفتارش ندارد، از نظر عاطفی تامین می شود و به طور کامل مورد پذیرش است، اما اگر این فرد بدون این که مهارت های لازم را از سوی خانواده یاد بگیرد، به ناگاه وارد محیطی شود که علاوه بر مشکلات عاطفی و دلتنگی های ناشی از دوری از خانواده، مشکلات برقراری ارتباط با محیط جدید را هم داشته باشد، امنیت روانی اش در خطر می افتد.

این دانشجوها حساس تر می شوند، بیشتر در خودشان فرو می روند و ممکن است نتوانند از عهده کارها و مسئولیت هایی که بدون یادگیری روی دوش آنها گذاشته شده، برآیند.

روانشناسان به خانواده ها توصیه می کند، فرزندان خود را تا آنجا که می توانید با مهارت های ارتباطی و اجتماعی آشنا کنید تا در هر محیطی که قرار می گیرند، بتوانند با توجه به آن مهارت ها، با محیط و اطرافیان ارتباط برقرار کنند.

دوری از خانواده و نبود حمایت کامل عاطفی و روانی آنها می تواند سلامت روان دانشجو را به خطر بیندازد و همین مساله تاثیر مستقیمی در یادگیری و پیشرفت تحصیلی او داشته باشد، افت نمرات در ترم های اول، احساس ضعف و بیماری های عصبی در این دسته از دانشجوها دیده می شود که برای رفع آن باید از خود خانواده ها هم کمک گرفت و به نظر می رسد گسترش مراکز مشاوره در خوابگاه ها و در داخل دانشگاه ها برای کم کردن این عوارض ضروری است.

خیلی از دانشجوهایی که از شهر خودشان برای تحصیل به شهر دیگری می روند یا خیلی زود به دلایل مختلف، عطای خوابگاه را به لقایش می بخشند یا از همان اول تصمیم می گیرند خانه ای را اجاره کنند یا به تنهایی یا با همخانه ای زندگی کنند، که البته این مساله هم معضلات و مشکلاتی را ایجاد کرده است.

مساله ای که لازم است دانشگاه ها مورد توجه قرار دهند، علاوه بر بالا بردن امکانات خوابگاه ها، بهبود شرایط حضور والدین در این مکان یا شهر محل اقامت فرزندانشان است؛ اگر دانشگاه ها مکان هایی را تهیه کنند که خانواده های دانشجویان در زمان هایی برای بازدید یا نظارت بر اوضاع فرزندانشان حضور یابند، دیگر خانه های مستقل دانشجویی بندرت شکل خواهد گرفت.

در این که این خانه های مجردی آسیب هایی را می تواند به وجود آورد، شکی نیست؛ البته دانشجویانی که به تنهایی در خانه های مجردی زندگی می کنند، با آسیب هایی کمتری مواجه هستند تا دانشجویانی که در این خانه ها به صورت دسته جمعی زندگی می کنند.

شاید مهم ترین آسیب این گونه زندگی های مجردی این است که به دلیل داشتن استقلال بیش از حد، در خیلی از موارد بعد از اتمام تحصیلات، دانشجو حاضر نیست کنار خانواده برگردد و او که طعم این زندگی مستقل را چشیده است، نمی تواند از پدر و مادر در همه موارد تبعیت کند و از آنها حرف شنوی داشته باشد، پس تمام سعی خود را می کند تا بعد از این دوران نیز به هر ترتیبی شده، به همان سبک زندگی ادامه دهد که گاهی باعث دیر شدن ازدواج و حتی در مواردی ترجیح دادن تجرد قطعی می شود.

یکی از همه گیرترین مسائل مربوط به دانشجویان این است که از شهرهای خیلی کوچک یا روستاها برای ادامه تحصیل به شهرهای بزرگ تر مهاجرت می کنند؛ البته این مساله در مورد همه دانشجویان هم صدق نمی کند و بعضی از آنها هم خود را متعهد می دانند بعد از اتمام تحصیلاتشان برای خدمت به شهر خودشان برگردند.

زمانی که افراد در شهرهای خودشان مشغول به تحصیل می شوند، ارتباط و همبستگی آنها با خانواده، همواره برقرار است و همین مساله باعث می شود دانشجو از بهداشت روانی بیشتری برخوردار شود و مسائل و مشکلاتش، خیلی سریع از طریق خانواده تشخیص داده شده و حل شود، اما از طرفی دیگر، ممکن است تحت این شرایط، خلاقیت و قدرت های فردی دانشجو ظهور و بروز پیدا نکند.

از دیگر مزایای مهاجرت افراد به شهرهای دیگر برای تحصیل این است که به آنها این امکان را می دهد که با خرده فرهنگ های بیشتری آشنا شوند و دانش اجتماعی شان را افزایش دهند و قدرت فصل مسائل خودشان و همین طور اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنند.

این مساله معایبی هم دارد و آن این است که دوری از خانواده می تواند فرد را به نوعی با فرهنگ جدیدی آشنا کند و اثراتی روی رفتار، نگرش و بینش او بگذارد که باعث نوعی تعارض با فرهنگ زادگاهش شود و به دنبال آن نیازها و خواسته های جدیدی را در او ایجاد کند که با امکانات و شرایط خانواده اش انطباق نداشته باشد و منجر به اختلاف بین دانشجو و خانواده اش در آینده شود.

در مواردی می بینیم که دانشجویی که در شهر بزرگ تحصیل کرده، حاضر نیست پدرش را که ممکن است یک فرد روستایی با چهره ای آفتاب سوخته و دست های پینه بسته باشد، در جمع دوستان به عنوان پدرش معرفی کند و به جای این که به او افتخار کند، دیگر از داشتن آن خانواده خجالت می کشد.

 در کل در بیشتر اوقات آن اهدافی که از تحصیل این دانشجو ها به منظور تربیت نیروهای کارشناس و متخصص مورد نظر بوده، تحقق نمی یابد و آنها حاضر به برگشت و خدمت در زادبوم خود نیستند و این مساله باعث می شود در جایی با کمبود نیرو های متخصص و در جای دیگر با تراکم این نیروها مواجه باشیم و به دلیل این تراکم، بعضی افراد با تحصیلات بالا باید به کارهایی بپردازند که نیازی به تحصیلات زیادی نداشته، مثل زمانی که فردی با مدرک کارشناسی به کارهایی همچون سرایداری، پارکبانی و… گمارده می شود، در حالی که می تواند در زادبوم خود بسیار مفید واقع شود.

اما این واقعیت که علاوه بر کم بودن تعداد خوابگاه های متاهلی، اصلا شرایط این خوابگاه ها هم مساعد درس خواندن و حتی زندگی کردن دانشجویان متاهل نیست، وجود دارد و همین طور دور بودن بیشتر این خوابگاه ها از محل تحصیل دانشجویان، باعث می شود تا فردی، کاملا نیاز به زندگی در این مکان را احساس نکند، جرات نداشته باشد برای آن تقاضا بدهد، البته این امر در مورد تمام خوابگاه های متاهلی کل کشور، صدق نمی کند، بلکه تعداد محدودی هم هستند که شرایط مطلوبی دارند.

کمبود امکانات خوابگاهی برای دانشجویان معضلی قدیمی است و برای دانشجویان متاهل مشکلات بیشتری را به دنبال دارد؛ دانشجویانی که فضای زندگی شان خانوادگی است و به امکانات بیشتری برای یک زندگی مشترک نیاز دارند، با امکاناتی مانند زندگی مجردی دانشجویان در خوابگاه ها کنار می آیند.

این دانشجویان که اغلب در دوره های تحصیلات تکمیلی ارشد و دکتری درس می خوانند باید مدت زمان بیشتری را برای درس خواندن و تحقیق صرف کنند، اما گاهی مشکلات محل زندگی شان وقت و انرژی را برای درس خواندن از آنها می گیرد.شاید خیلی به این نکته توجه نشود که به همان میزان که مهاجرت افراد به شهرهای بزرگ تر از شهر محل سکونتشان مشکلاتی ایجاد می کند، ورود دانشجوهایی از شهرهای بزرگ، به شهرهای خیلی کوچک نیز می تواند آسیب زا باشد؛ به دنبال ایجاد دانشگاه، کسانی که از شهرهای بزرگ برای تحصیل به این مناطق مهاجرت می کنند، با خود تمام ارزش ها و معیارهای رفتاری شان را به آن جامعه کوچک وارد می کنند.

این دانشجویان به طور معمول روی پوشش افراد آن منطقه، شیوه های گذران اوقات فراغت، حتی شیوه های تغذیه و ارتباط هایشان تاثیر می گذارند؛ همچنین از آنجایی که معمولا این دانشجوها از طبقات متوسط به بالا هستند، با امکاناتی که دارند، نوعی تورم و فشار اقتصادی را به جامعه بومی وارد می کنند که یک نمونه آن بالا رفتن اجاره خانه های منطقه به دلیل حضور این دانشجویان در آن است.بیشترین مساله ای که در مورد مهاجرت دانشجویان از شهرهای بزرگ به شهرهای کوچک تر به وجود می آید، همان تغییر شیوه های زیستی و معیشتی و نگرشی جوانان منطقه است، که این نوع تغییرات به طور معمول فشار زیادی را بر خانواده های بومی تحمیل می کند.

در بیشتر موارد نوع پوشش دانشجوها با افراد منطقه هماهنگ نیست و ممکن است همین مساله نیاز به آن نوع از پوشش را برای جوانان منطقه ایجاد کند و علاوه بر ایجاد مشکلات فرهنگی، ممکن است این نیاز با بودجه خانواده هماهنگی نداشته باشد و فشار زیادی را به آنها وارد کند و به دنبال آن بین اعضای خانواده، نوعی درگیری و دلخوری بر سر این مسائل به وجود آورد و انسجام بین اعضای خانواده را از بین ببرد.

مقالات مرتبط

درباره ما


نزدیک هستیم ، آشنا شویم

گروه رشد و توسعه حال خوب آریا
گروه رشد و توسعه حال خوب آریا برگزار کننده کارگاههای تخصصی روانشناسی و مشاوره های تخصصی روانشناسی با شعار سلامت روح و حال خوب فعالیت خود را انجام میدهد.

شبکه های اجتماعی


گروه رشد و توسعه حال خوب آریا در تلگرام گروه رشد و توسعه حال خوب آریا در تلگرام

گروه رشد و توسعه حال خوب آریا در اینستاگرام گروه رشد و توسعه حال خوب آریا در اینستاگرام

ارتباط با ما

دفتر مرکزی : تهران- خیابان کارگر شمالی- نرسیده به تقاطع جلال آل احمد- پلاک 1857-طبقه 2- واحد 2

تلفن : 88967946-021

دفتر مشاوره : تهران- بلوار کشاورز- خیابان فلسطین- خیابان ایتالیا- ابتدای خیابان سرپرست- پلاک 31- طبقه 5- واحد 11

تلفن : 88967946-021

فکس : 88967946-021

ایمیل: info@metaravan.com

logo-samandehi

گروه رشد و توسعه حال خوب آریا :: 2012-2016 :: کلیه حقوق این وب سایت متعلق به  شرکت فناور گستر روبینا  میباشد.